Rozdział VII

Natalia wracała do domu autobusem, ponieważ nie chciała na razie rozmawiać ani z Bartkiem ani z Damianem. Nie miała co robić, więc zagadała do chłopaka siedzącego koło niej.

- Cześć, jestem Natalia- uśmiechnęła się

- Hej mam na imię Rafał. Gdzie jedziesz?

- Do Śremu, a czemu pytasz?

- Aha mamy dużo czasu. Ja też mieszkam w Śremie- Natalii chłopak wydawał się miły chociaż coś w nim jej nie pasowało. Po dłuższym czasie gadania chłopak spytał jakie jest jej hobby, od razu odpowiedziała z szerokim uśmiechem na twarzy, że jazda konna. Najwidoczniej chłopak się zdziwił

- Naprawdę? To takie trochę rzadkie przynajmniej w moim towarzystwie, samych metalów, rocków i punków … Wiesz anarchia, jabole i tak dalej…- puścił do niej oczko. Przez tą podróż wiedzieli o sobie bardzo dużo, jakby od małego się znali. W końcu nadszedł czas rozstania, Natka musiała już wysiąść na przystanku, ale Rafał spytał się czy nie przeszłaby się z nim na spacer. Było już późno, lecz dziewczyna nie mogła odmówić. Na telefonie miała parędziesiąt wiadomości od Bartka i co chwilę wibrowała jej komórka.

- Czemu nie odbierasz?

- Bo nie.

- Pokłóciłaś się z kimś?

- Czy Ty wszystko musisz wiedzieć?!- lekko zdenerwowała się, ale po chwili go przeprosiła. Nie wiedziała dlaczego tak zareagowała. Tkwił w niej smutek i rozpacz z powodu Bartka, ale była na niego zła o to, że od początku nie jest z nią szczery.

- Musisz coś o mnie wiedzieć…- odezwał się Rafał. Niestety przeszkodził mu dzwonek Natalii

- Przepraszam, ale muszę już iść. Mama po mnie dzwoni, spotkamy się jeszcze?

- Pewnie. Możesz tu być jutro o 16.00?

- Spoko- uśmiechnęła się i odbiegła w stronę rzeki.

Całą noc nie mogła zasnąć. Myślała tylko o nich dwóch. Z jednej strony nie chciała spotykać się z Rafałem, ponieważ Bartek mógłby ująć to jako zdradę, ale z drugiej strony musiała odpocząć od niego i pogadać o tym z kimś innym. Nie mogła się doczekać na zobaczenie się z tajemniczym chłopakiem, którego poznała poprzedniego dnia. Rano weszła na facebooka. Nie było nic nowego. Nagle napisał do niej Bartek.

- Cześć, naprawdę przepraszam Cię. Nie chciałem tego, ale też nie chciałem, żebyś mnie wykorzystała jak Agnieszka…

- Jak mogłeś tak o mnie pomyśleć?

- Wybacz mi, proszę…

- Podaj mi chociaż jeden powód dla, którego miałabym to zrobić.

- Bo Cię kocham!- Natalii łzy napłynęły do oczu nie wiedziała co robić. Przecież to są poważne słowa.

  ----------------------------------------------------------------------------------

Znowu przepraszam Was, że tak późno dodałam ten rozdział. 

Miałam na niego pomysł tak jak i na następne, tylko, że byłam na koniach i ostatnie dni też, ponieważ chcę jakoś wykorzystać koniec wakacji,

 poza tym przygotowuję się do zawodów. 

I proszę, jak przeczytałaś skomentuj ;)

Następny rozdział nie wiem kiedy dodam, bo teraz będzie masa nauki.

 Pewnie tak za ok. tydzień.