Rozdział VIII

Dziewczyna z zapałem przygotowywała się na spotkanie z nowo poznanym chłopakiem. Chciała go poznać i porozmawiać z nim na różne tematy, chciała po prostu wyżalić się. Nie miała poza nim nikogo innego. Ola wyjechała do cioci, Bartka ani Damiana nie chciała widzieć a Agnieszki miała dość. W końcu wyszła na umówione spotkanie. Było gorąco, więc ubrała krótkie spodenki a do tego przewiewną bluzkę. Miała nadzieję, że pozna bliżej Rafała i nie zepsuje kolejnej rzeczy, na której jej zależało. Gdy dochodziła do ustalonego miejsca chłopak już na nią czekał.

- Cześć!

- Hej- odpowiedziała Natalia- przepraszam Cię, że wczoraj na Ciebie się wydarłam.

- Nic się nie stało. Zresztą to była Twoja sprawa i nie powinienem się wtrącać. Chodź…- chłopak zabrał ją na lody. Po dłuższej chwili dziewczyna zauważyła Bartka, który najwidoczniej szedł w stronę jej domu z jakimś bukietem kwiatów. Natalia nie mogła uwierzyć w to co widziała. Oniemiała na chwilę po czym poprosiła chłopaka, żeby stąd poszli. Zauważył ją Bartek.

- Natalia! Czekaj, proszę Cię!- chłopak biegł w jej kierunku. Dziewczyna udawała, że wogle jego nie słyszy. Po chwili poczuła ciepły dotyk. To on, Bartek.

- Posłuchaj, proszę Cię. Ja Cie kocham i nie chce Cię stracić. Nie rozumiesz tego?- dziewczyna miała w oczach łzy i nie wiedziała co robić. Milczała. Chłopak przytulił ją mocno i przeprosił ją jeszcze raz.

- Wybaczysz mi? Proszę…- dziewczyna nie wiedziała co o tym myśleć. Było tego za dużo, stanowczo za dużo. Patrzyła prosto w jego oczy i nie umiała odpowiedzieć, miała pustkę w głowie. Bartek pocałował ją delikatnie w czoło i powiedział

- Jeszcze raz przepraszam, zastanów się i powiedz mi potem…- ze zrezygnowaniem odchodził lecz wiedział, że się nie podda tak samo myślała o tym Natalia.

Na to wszystko patrzał zdziwiony Rafał. Spytał się jej czy wszystko dobrze i odprowadził ją do domu.

- Słuchaj… z tego co widziałem, jemu naprawdę na Tobie zależy- wykrztusił z siebie chłopak- Nie zmarnuj tego…

- Nawet nie wiesz o co chodzi.

- Ale widzę jak się stara. Co chwile do Ciebie wydzwania, pisze sms-y i jeszcze4 przychodzi do Ciebie z kwiatami. Jeśli chciałabyś jeszcze kiedyś pogadać to zadzwoń- Rafał puścił oczko do dziewczyny i podał jej karteczkę, , na której był jego numer telefonu.

Natalia podziękowała mu, że chciał się z nią spotkać i weszła do domu. Miało być całkiem inaczej- radośnie! Wszystko okazało się katastrofą. Po chwili zadzwonił telefon- numer Oli. Ucieszona odebrała.

- Cześć, Natka! Mogę za chwilę do Ciebie wpaść?

- Pewnie, tylko jak już to za około 30 minut bo..yy.. muszę dokończyć sprzątać- po raz pierwszy dziewczyna okłamała swoją przyjaciółkę. Było jej z tym ciężko, ale musiała chociaż trochę odreagować spotkanie z Bartkiem a na razie nie chciała o tym mówić nikomu, nawet Oli. Po paru minutach usłyszała dzwonek do drzwi. Jak zwykle poszła otworzyć Wiktoria

- Hej, Wika! Jest siostra?

- Do góry…

- Dzięki- przyjaciółka uśmiechnęła się i poszła do pokoju Natalii.

- Cześć!- uścisnęła ją Natka- Super, że przyjechałaś, ale dlaczego tak wcześnie miałaś być dopiero za tydzień.

- Wiem. Postanowiłam przyjechać bo słyszałam, że jakaś dziewczyna nie wie co robić…

- Dzięki! Chcesz zostać na noc?

- Pewnie!- uśmiechnęła się Ola. Długo jeszcze rozmawiały o Bartku, Damianie i Rafale. W końcu od czego są przyjaciółki? Potem oglądnęły przeróżne filmy i postanowiły się położyć.

 

 ----------------------------------------------------------------------------------

Rozdział taki sobie, ale ważne, ze jest. Pisałam go na szybko, ponieważ mam nauki po uszy.

Pierwszy dzień nowej szkoły a już 5 kartkówek i 2 sprawdziany. Okropność! :'(

Jak przeczytasz to skomentuj, proszę ;)