Rozdział VI

Natka miała mętlik w głowie. Nie wiedziała co z sobą zrobić. Błądziła myślami nie wiadomo gdzie szukając odpowiedzi na jej pytania. Wkrótce podszedł do niej Bartek

- Chodź na chwilkę…- złapał ją za rękę i jak widać prowadził ją na pomost. Nie wyrywała się, bo wiedziała o co chodzi i chciała dowiedzieć się całej prawdy. Gdy już usiedli patrzyli nieśmiało sobie w oczy po czym Bartek postanowił jej wszystko powiedzieć.

- Proszę, nie myśl, że nie chciałem Ci mówić prawdy, ale nie mogłem. Bałem się, że odejdziesz ode mnie. Tak jak Agnieszka…

- Byliście razem?!

- Przepraszam, wtedy nawet Cię nie znałem. Poza tym ona nie leciała na mnie tylko chciała mnie wykorzystać zresztą co już zrobiła, żeby być z Damianem. Dlatego ze mną była, ponieważ jestem bogaty co przed Tobą ukrywałem, bo nie chciałem, żebyś tylko dlatego ze mną była- Natce oczy zaczęły się łzawić i nie wiedziała czy jest zła na niego czy żal jej go. Nie chciała na razie nic więcej słyszeć o nim ani o Agnieszce. Bartek położył rękę na jej dłoni.

- Zostaw mnie!

- Natalia, Natalia przepraszam Cię!- biegła w stronę lasu.

Wieczorem dziewczyna wróciła po czym od razu zaczęła się pakować. Ola widziała, że jest z nią coś nie tak i wiedziała o co chodzi. Próbowała ją pocieszać, ale wszystko na nic. Z samego rana dziewczyna wyszła z namiotu kierując się na PKS. Zauważył ją Bartek.

- Ej, Natalia nie bądź na niego zła. On nie chciał tego wszystkiego. No wiesz, tego, że od niego odejdziesz przez to czy coś.

- Acha tak jak Agnieszka do Ciebie?! Niezły z Ciebie przyjaciel!- chłopak zdziwił się. Nie oczekiwał takiej reakcji jaką zauważył

- Co?! Natalia to nie jest tak jak myślisz. Agnieszka z nim była, ale wykorzystywała go, więc ja ich rozdzieliłem.

- Tak, tak, żebyś teraz sam z nią był ?! Ogarnij się człowieku!

- Przestań!- zdenerwował się Damian. Natalia już się prawie popłakała, ponieważ nie umiała powstrzymać łez- Przepraszam- przytulił ją

- Co Ty robisz?!

- Słyszałem, że jeszcze nie dawno Ci się podobałem i Ty mi też, ale po prostu traktowałem Cię jak młodszą siostrzyczkę bo nie chciałem, żeby ktoś Cię skrzywdził. W dodatku myślałem, że to z Bartkiem jest udawane, żeby wzbudzić moją zazdrość.

- No to widocznie się pomyliłeś. Tak, podobałeś mi się, ale Bartka naprawdę kochałam. Poza tym nie chciałeś mnie skrzywdzić a jakoś wciąż dzięki Tobie robiłam sobie nadzieję i nie wiedziałam co mam robić!

- Kochałem Cię i teraz też coś do Ciebie czuję, ale po prostu nie chciałem znowu odbierać mu dziewczynę- schylił się, popatrzył prosto w oczy po czym ją pocałował. 

 ----------------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że nie dodawałam tego rozdziału, ale nie miałam czasu go napisać. Zresztą nie podoba mi się on bo musiałam go pisać na szybko, ponieważ śpią u mnie wciąż kuzynki a ja nie chcę ujawniać się z pisaniem tego bloga, więc muszę dodać to w surowym stanie :( Następny rozdział będzie za około tydzień ;) Proszę jeżeli ktoś to czyta niech napisze komentarz...